اُها نرم زمين -جتي- پهلوان ملهه يا ڪُشتي جو مقابلو ڪن. ڪڪڙن جي ويڙهه ٿئي، -ان- کي -آکاڙو- چئبو آهي(نئين -جامع سنڌي لغات-، جلد پهريون، سنڌي لئنگئيج اٿارٽي، حيدرآباد-2004ع)، پر جيئن ته وڏ ڪٻل ۽ -ٻيلهاڙي- راند ۾ چؤطرف تماشبين گول دائري ۾ بيهي يا ويهي ڏسندا آهن، انهيءَ ڪري -ان- کي خاص ڪري ”دائرو“ به چوندا آهن. ڪشتيءَ جي ميدان کي به -آکاڙو- چوندا آهن. ملاکڙو لفظ خود ملهه+ -آکاڙو- مان نڪتل آهي، يعني ملهن جو -آکاڙو-. پهلوانيءَ جي مظاهري لاءِ آکاڙي جو وجود تمام آڳاٽو آهي. خاص ڪري قديم بادشاهن جهڙوڪ روم، يونان، -ايران-، چين، -جپان-، منگولن، ترڪن ۽ قديم هندستان ۾ فوجي تربيت لاءِ جسم مضبوط ڪرڻ ۽ داءُ پيچ سکڻ سيکارڻ لاءِ هن شعبي کي گهڻي اهميت ملي، اڪثر بادشاهن ۾ -بادشاهه- پهلوانيءَ جي مظاهري لاءِ ٻن پهلوانن يا غلامن جو خوني مقابلو ڪرائيندا هئا. ڪن جنگجو رياستن ۾ غلامن کي شينهن، ڪتن يا ٻين جهنگلي جانورن جي مقابلي ۾ آکاڙي اندر لاٿو ويندو هو جنهن جي چوڌاري اسٽيڊيم وانگر ڪوٽ، ديوارو ۽ ويهڻ جو انتظام هوندو هو. هندستان ۾ ملهه جي آکاڙن جو احوال مهاڀارت ۾ به ملي ٿو. ملهه جي مقابلي کي ”مل يُڌ“ چوندا هئا، -جن- ۾ کترين جو هڪ طبقو مهارت حاصل ڪندو هو. پوءِ اهي ’مل‘ (ملهه) سڏيا ويا. ’ملهه يڌ‘ شري ڪرشن ۽ راجا ڪڻس جي وچ ۾ به ٿي، مهاڀارت ۾ ملهه جو ٻيو ذڪر شري ڪرشن ۽ راجا جامنت جي وچ ۾ مقابلي جي حوالي سان ملي ٿو. اهي واقعا دوارڪا، ڪڇ ۽ گجرات واري علائقي جا لڳن ٿا.[1]