"آخرت" جي ورجائن ۾ تفاوت

4,915 بائيٽون واڌ ،  1 سال پهرين
سنوار جو تَتُ ڪونھي
ٽيگَ: موبائل سنوار موبائل ويب سنوار
ٽيگَ: موبائل سنوار موبائل ويب سنوار
'''آخرت''' عربي ٻولي جو لفظ آهي، جنهن جي لغوي معنيٰ آهي پڄاڻي، پڇاڙي، عقبيٰ، ايندڙ جهان يا قيامت. اصطلاحي زبان ۾ ”حيات، بعدالموت“ يعني هن حياتيءَ کان پوءِ موت بعد ملندڙ زندگيءَ کي ”آخرت“ چئبو آهي. اڳين دنيا، ٻي دنيا ۽ موت کان پوءِ واري حياتي ئي ”آخرت“ آهي. آخرت تي ايمان آڻڻ، [[اسلام]] جي اصولن مان اهم اصول آهي. خدا پاڪ [[قرآن|قرآن مجيد]] ۾ واضح طور فرمايو آهي ته ”جيڪو شخص آخرت جي ڏينهن تي ايمان نه ٿو آڻي، اهو منڪر آهي.“ خدا جي نيڪ ٻانهن لاءِ آخرت واري حياتي، بقادار حياتي آهي. آخرت مسلمانن جي عملن جو بدلو آهي.“ آخرت جي عقيدي کي دنيا جا ٻيا مذهب به مڃن ٿا. قديم بابل ۽ آشوريه جا رهاڪو به ”حيات بعدالموت“ ۾ يقين رکندي، چڱن ۽ برن ڪمن (عملن) جي فرق کي سمجھن ٿا. اهڙيءَ طرح قديم مصري، آفريقي ۽ آمريڪي وغيره به ”آخرت“ جي عقيدي کي دل و جان سان تسليم ڪن ٿا. خود هندو به هن عقيدي ۾ پاڻ کي پابند سمجھن ٿا.<ref>http://encyclopediasindhiana.org/article.php?Dflt=%D8%A2%D8%AE%D8%B1%D8%AA</ref>
==تاريخ==
ڪيترن ئي ماڻهن جو اهو عقيدو آهي تہ موت کان پوءِ انسان جي زندگي جاري رھندي.ڪافي مذھبن ۽ فلسفن ان تصور کي فروغ ڏيڻ لاءِ ان جو معقول سبب ۽ ان زندگيءَ جو خاڪو ڏيڻ جي ڪوشش ڪئي آهي. ڪن اھو خيال ڏنو آھي تہ ان زندگيءَ م وقت نہ ھوندو ۽ ڪن جي خيال مطابق وقت ھوندو پر اھو دائمي ھوندو. ھڪ تصور ٻيھر جنم جو آھي جنھن ۾ زندگي جو دائري جي گولائي وانگر ھلندي بار بار ورجاءُ ٿئي ٿو.قديم مصر ۾ اھو عقيدو ھيو تہ بادشاھ مرڻ کان پوءِ آسمان ۾ تارا ٿي ديوتائن جي صحبت ۾ داخل ٿين ٿا.بعد ۾ عوام سان واعدو ڪيو ويو تہ فرعون ۽ ان جي خاندان کان ٻاهر بہ دائمي زندگي ڏني ويندي. ڪجھ مصري رڪارڊ مئل ماڻهو جو ڳجھي دنيا{{ٻيا نالا|انگريزي=underworld}} ۾ سفر جو پڻ ذڪر ڪري ٿو جنھن ۾ اھو نعمتن واري جاء تي پھچندو ھو جيڪا يا تہ زمين جي اندر ھئي يا آسمان تي. ان خيال جي ابتڙ ساڳي دؤر ۾ مشرق قريب{{ٻيا نالا|انگريزي=Near East}}(يعني: سميري ، اشوري، بابلي، ڪنعاني ۽ اسرائيلي) جي ماڻھن جو عقيدو ھيو تہ مئل انسان جي ڳجھي دنيا ۾ زندگي جاري رھي ٿي جيڪا سندس پھرين زندگي جو ھڪ انداھو عڪس ھوندي آھي.عبرانين جي مذھبي ڪتابن ۾ مئل جو ذڪر ھڪ پاڇي وانگر ٿيل آهي جيڪو زمين ھيٺان شيئول نالي ھڪ اونداهي ۽ ڌوڙ واري کڏ ۾ لھي وڃي ٿو. قيامت يا موت کان پوءِ زندھ ٿيڻ جو چٽو ذڪر [[ازيئا]]{{ٻيا نالا|انگريزي=Isaiah}} 26:29 ۽ [[ڊينئل]] 12:2،[[اڪئيزيئاسٽيز]]{{ٻيا نالا|انگريزي= Ecclesiastes}}3:19–21 نيڪ ماڻهن جي آسمان ڏانهن وڃڻ جو ذڪر ڪري ٿو. فارس جا زرتشتي ڪتاب ھڪ پل جو ذڪر ڪن ٿا جيڪا دوزخ مٿان گذري جنت ۾ پھچائيندي آھي جنھن تان نيڪ ماڻھو ڪاميابي سان گذري ويندو ۽ گنھگار ھيٺ دوزخ ۾ ڪري پوندو جتي ظلمت ۽ تڪليفن واري دائمي زندگي گذاريندو. انھن جي عقيدي مطابق نيڪ ماڻھو ٽي آسماني منزلون طئي ڪري جنت (باغ) ۾ پھچندو جتي نعمتن سان ڀرپور ۽ ڏکن کان پاڪ زندگي گذاريندو.ھندوازم بار بار جنم وٺڻ جي اڻ کٽ ڦيري جي ڳالھ ڪري ٿو . انھن جو عقيدو آهي تہ زندگي جي ان ڦيري ۾ ڪرما يعني اخلاقي سبب ۽ نتيجي جو قانون ان جي مستقبل جي وجود جو تعين ڪندو آھي. انھن جي خيال مطابق يوگا تي عمل ڪندي سچو علم حاصل ٿئي ٿو جنھن مطابق ھي مادي دنيا ۽ موت صرف نظر جو ڌوڪو آھن جن ذريعي انسان
 
 
Hinduism believes in an endless cycle of death and rebirth (called samsara). Karma, the law of moral cause and effect, determines the future existence of the person. Through the practice of yoga, one can acquire true knowledge that the physical world, including death, is an illusion and thereby obtain Samadhi, the highest level of spiritual perfection. The union of Atman (the essential self) with Brahman (that which is truly real) will result in liberation (moksa) from samsara. Between death and rebirth, people are rewarded in heaven or punished in hell based on the nature of their deeds. In contrast to Hinduism, Buddhism insists that death is an unavoidable fact of human existence that must be accepted. To overcome the desire for exemption from death, one should follow the Eightfold Path in order to achieve anatman (or Anatta), a state of nirvana or “non-self.” Karma determines in which of six realms a person is reborn. Some Buddhists, however, reject the idea of reincarnation. Buddha’s contemporary, Confucius, accepted the reality of death also but was agnostic regarding life after death. However, many Confucianists today believe in the reincarnation of the soul. Early Greek thought reflects the concept of a shadowy underworld called Hades, but increasingly it was supplanted by the concept of astral immortality. Orphism and Pythagoreanism promoted an explicit concept of the immortality of the soul, and Plato (and later, Cicero) developed extensive arguments to defend this view. In contrast, Epicureans believed that the person ceases to exist at death, Aristotle was skeptical of individual immortality, and Stoics disagreed among themselves. The mystery religions offered attainment of astral immortality to all who would submit to their secret rites of initiation. Greeks and Romans generally abhorred the idea that the body would have any role in the afterlife. The Romans believed in the apotheosis (exaltation to divinity after death) of certain emperors such as Julius Caesar, Augustus, and Claudius. Second Temple Judaism, influenced by Persian and Greek thought, developed various conceptions of
 
==اسلام ۾ آخرت جو عقيدو==